پویا فراگردی

پویا فراگردی را از نخستین اجرای ارکستر نیلپر در سال ۱۳۸۳ می‌شناختم و تا سال ۱۳۹۴ باهم در ارکستر نیلپر و ارکستر کامه‌راتا همکاری مستمر داشتیم.
پویا زندگی میخواست؛ از جنس موسیقی و لبخند، نوشیدن چای و گپ زدن‌های روزمره در پشت صحنه تالار رودکی و وحدت یا در زمان استراحت میان تمرین‌ها؛ سیگار بهمن کوچکش را روشن می‌کرد و با آن تن صدای گرم و خش‌دارش می‌گفت: آخیش، چقدر بد زدیم؛ و بعد خندیدن و گپ زدن آغاز می‌شد.
مدت‌ها بود که به صحنه‌های رسمی نمی‌آمد و میگفت: «کنسرت‌ها شو هایی تهوع‌آور شده‌اند و هرکس برای عرضه‌ی خود پا به صحنه میگذارد نه برای موسیقی». کسی هم سراغش را نمی‌گرفت و از خودش نمی‌پرسید چرا پویا فراگردی و صدها تن دیگر پا به سالن‌های کنسرت و تمرین نمی‌گذارند.
پویا سهمش را از زندگی کردن می‌خواست. نواختن و آموزش دادن بدون دغدغه‌ی نان و امنیت؛ پویا فراگردی با شلیک گلوله‌ کشته شد، چرا که تنها زندگی می‌خواست از جنس موسیقی و لبخند؛
یاد و نامش ماندگار و جاودان؛
این داغ در دلهایمان تا ابد زنده خواهد ماند.
دوستان، همکاران و نوازندگان
شلیک گلوله به صندلی کنارتان رسیده‌است.
سکوت نکنید.